Het werk van Krin Rinsema gaat in eerste instantie over mensen. Af en toe zien we de contouren of de schaduw van een hond, maar overwegend tekent, schildert en etst ze voorstellingen waarin de hoofdrol is weggelegd is voor de menselijke gestalte. Het lijken portretten tot men merkt dat we niet weten wie deze mensen zijn. Bijna al haar werk moet het zonder titel stellen en deze omstandigheid betekent dat de exacte identiteit van de afgebeelde personen in principe onbelangrijk is. Ondanks de tekens van afwezigheid en vervreemding in de afgebeelde personen voelen we dat ze in onze nabijheid zijn en dat we een emotionele band met deze mensen hebben. Er is sprake van een soort intimiteit en is er een vorm van binding. Deze vorm van intimiteit is terug te vinden in de talrijke meisjes in decdente badpakken, die op het strand in de richting van de zee lopen of juist uit het water komen. Ze komen voort uit dierbare jeugdherinneringen van Rinsema. Door deze figuren op een afstand te plaatsen en hun identiteit algemeen te houden zien we niet alleen iets van hun spreekwoordelijke afhankelijkheid en kwetsbaarheid, maar worden we ook deelgenoot van de gedachten van Krin Rinsema.
Een ander opvallend aspect aan het werk van Rinsema is dat de kleuren zich hoofdzakelijk tot zwart en wit beperken. Af en toe is er een blauwgrijs mogelijk of een meer aards bruin, maar dominant is de kleur zwart.
Door de pregnante kleur zwart zou het werk doordrenkt zijn van de melancholie van de kunstenaar. Zwart verwijst niet uitsluitend naar de melancholie maar vooral ook naar het essentiële. Het gaat Rinsema om het naakte bestaan, de menselijke existentie, die zij in de kern wil treffen.
Het werk van Krin Rinsema komt voort uit de overwinning van een persoonlijke crisis, maar het wortelt ook in de schilderkunst van de jaren tachtig van de vorige eeuw en het destijds heersende neo-expressionisme. Rinsema bewondert werk van Armando, Baselitz en Marlene Dumas. Zo was het de kunstenaars van de jaren tachtig te doen om het vinden van beelden met een meer algemene gevoeligheid. Zo deden herinneringen en andere ongrijpbare emoties als verlangen hun intrede in de kunst.
Het even aangrijpende als kernachtige werk van Krin Rinsema gaat dus niet alleen voer haar zelf, haar ziel, haar herinneringen als kind, haar leven als alleenstaande moeder, maar ook over het menselijke tekort en het algemene van de menselijke conditie. Haar werk is een zelfportret in de derde persoon. Het gaat haar in alle opzichten over haar zelf en haar relatie tot de wereld.

Uit: Krin Rinsema (Museum Belvédère, 2007) door Rudy Hodel